Πώς ο Θεός, που είμαστε παιδιά Του, μας υπομένει και μας ανέχεται κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο για τα δικά μας παιδιά;
... Αυτό το παιδί που υπάρχει στο σπίτι μας είναι το παιδί που μας έδωσε ο Θεός. Αυτός μας το εμπιστεύθηκε. Είναι η περιφερόμενη εικόνα του Θεού μέσα στα δωμάτιά μας. Είναι εικόνα που μας βλέπει κιόλας, όχι εικόνα που τη βλέπουμε μόνον. Δεν είναι απλώς μια ελεύθερη ψυχή προορισμένη να ζήσει λίγα χρόνια κοντά μας και ύστερα να φύγει, αλλά μία αιώνια αθάνατη ψυχή, το πότισμα της οποίας αρχίζει μεν από το σπίτι μας, η καρποφορία της όμως επεκτείνεται στο υπόλοιπο της ζωής της και στη βασιλεία του Θεού. Το πρώτο πράγμα που μας χρειάζεται είναι να δούμε μ' έναν σεβασμό τα παιδιά μας σαν πολύτιμες παρακαταθήκες του Θεού στα χέρια μας, σαν θησαυρούς ανεκτίμητους στη ζωή μας!
